Nowoczesne terapie leczenia ran w praktyce pielęgniarskiej

Rola pielęgniarki w postępowaniu terapeutycznym w obszarze terapii ran ulega stałemu rozszerzeniu. W wielu przypadkach to pielęgniarka jest pierwszym medykiem, do którego trafia pacjent. To ona dokonuje wieloaspektowej oceny rany, dobiera optymalną strategię terapeutyczną, a następnie monitoruje dynamikę procesu gojenia. Istotnym komponentem jej działań, nierzadko o fundamentalnym znaczeniu klinicznym, jest prowadzenie ukierunkowanej edukacji pacjenta oraz jego opiekunów. Edukacja w zakresie holistycznego postępowania z raną stanowi kluczowy, choć w praktyce klinicznej wciąż niedostatecznie eksponowany, element zintegrowanego procesu terapeutycznego. Wykorzystanie nowoczesnych terapii wymaga jednak nie tylko znajomości dostępnych technologii, lecz również umiejętności ich krytycznej oceny, adekwatnego dostosowania do stanu klinicznego pacjenta oraz integrowania z holistycznym modelem postępowania terapeutycznego. 
Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie kluczowych metod leczenia ran wykorzystywanych w praktyce pielęgniarskiej, ze szczególnym uwzględnieniem ich mechanizmów działania, wskazań oraz ograniczeń. W opracowaniu zwrócono uwagę, że fundamentalne zasady przygotowania i opracowania rany, choć nierzadko marginalizowane w codziennej praktyce, mają zasadnicze znaczenie dla powodzenia terapii. Omówienie tych zagadnień ma na celu wsparcie pielęgniarek w podejmowaniu świadomych decyzji terapeutycznych, opartych na dowodach naukowych, a tym samym w podnoszeniu jakości opieki nad pacjentami z ranami.
Zawarte w tytule słowo „nowoczesne” w zamyśle autorki nie odnosi się wyłącznie do technologii. Ma ono podkreślać holistyczne podejście do pacjenta oraz procesu terapeutycznego.

Znaczenie wczesnej diagnozy i prawidłowego postępowania

W ostatnich latach, szczególnie w okresie pandemii COVID-19 oraz bezpośrednio po jej ustąpieniu, leczenie ran trudno gojących się stało się jeszcze bardziej złożonym wyzwaniem o charakterze globalnym. Ograniczenia w dostępie do świadczeń zdrowotnych i diagnostycznych, w tym redukcja wizyt ambulatoryjnych, ograniczenie opieki środowiskowej oraz odraczanie planowych zabiegów chirurgicznych, istotnie przyczyniły się do pogorszenia stanu ogólnego wielu pacjentów, a w konsekwencji do progresji ran przewlekłych. Aktualnie brakuje kompleksowych i wiarygodnych danych epidemiologicznych dotyczących częstości amputacji kończyn dolnych oraz zgonów pośrednio wynikających z deterioracji stanu klinicznego chorych, m.in. wskutek infekcji wstępujących i sepsy [1]. 
Liczba pacjentów z ranami trudno gojącymi się stale wzrasta, czemu sprzyjają m.in. starzenie się społeczeństwa, zmiany stylu życia oraz rosnąca częstość występowania chorób cywilizacyjnych, takich jak cukrzyca, otyłość, zespół metaboliczny, niewydolność żylna, miażdżyca i choroby nowotworowe. W świetle tych obserwacji szczególnie istotna i nieoceniona staje się rola pielęgniarki oraz konieczność wdrażania wczesnych, ukierunkowanych interwencji, które mogą znacząco redukować ryzyko progresji ran trudno gojących się oraz ograniczać występowanie powikłań ogólnoustrojowych.
Uwzględniając fakt, że biofilm bakteryjny oraz infekcja rany są podstawowymi czynnikami zaburzającymi proces gojenia się ran trudno gojących, kluczowego znaczenia nabiera szybka id...