Współczesna praktyka pielęgniarska wiąże się z koniecznością posiadania rozwiniętych umiejętności praktycznych, samodzielności w działaniu oraz stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Jednym z narzędzi wspierających rozwój kompetencji zawodowych jest mentoring rozumiany jako proces przekazywania wiedzy, doświadczenia oraz wspierania mniej doświadczonych pracowników przez osoby posiadające większy dorobek naukowo-kliniczny. Celem niniejszej pracy było przedstawienie znaczenia mentoringu w rozwoju zawodowym pielęgniarek, ze szczególnym uwzględnieniem obszaru leczenia ran. W pracy omówiono zastosowanie mentoringu w medycynie i pielęgniarstwie, zmiany zachodzące w systemie kształcenia pielęgniarek w Polsce oraz rosnącą rolę pielęgniarek w opiece nad pacjentem z raną przewlekłą. Analiza literatury wskazuje, że mentoring może sprzyjać rozwojowi kompetencji klinicznych, skuteczniejszej adaptacji zawodowej początkujących pracowników oraz podnoszeniu jakości świadczonej opieki.
Autor: Mateusz Skórka
