Ból jest jednym z najczęściej zgłaszanych objawów w praktyce klinicznej i stanowi istotny problem w opiece zarówno szpitalnej, jak i ambulatoryjnej. Według definicji opracowanej przez International Association for the Study of Pain ból jest nieprzyjemnym doznaniem czuciowym i emocjonalnym związanym z rzeczywistym lub potencjalnym uszkodzeniem tkanek. Niewłaściwie kontrolowany może prowadzić do pogorszenia stanu psychicznego pacjenta, opóźnienia procesu zdrowienia oraz obniżenia jakości życia.
Dział: Opisy przypadków
Blizny są powszechnym efektem interwencji chirurgicznych i nieodłącznym elementem procesu leczenia. Przez wiele lat traktowano je jedynie jako defekt kosmetyczny, jednak obecne doniesienia naukowe wskazują, że ich znaczenie w życiu pacjentów jest znacznie szersze. Coraz więcej badań potwierdza, że blizny pooperacyjne mogą istotnie wpływać na jakość życia pacjentów, powodując dolegliwości bólowe, uczucie napięcia tkanek, ograniczenia ruchowe oraz zaburzenia funkcjonowania w codziennym życiu. Problem ten dotyczy głównie blizn, które wykazują przerost i wielomiesięczny stan zapalny. W literaturze podkreśla się, że dolegliwości bólowe wynikające z posiadania blizn mogą znacząco ograniczyć aktywność fizyczną pacjentów i ich prawidłowe funkcjonowanie w życiu codziennym, co w efekcie końcowym przekłada się na jakość życia.
Farmakoterapia perioperacyjna obejmuje skoordynowane działania lekowe realizowane w trzech kolejnych fazach leczenia chirurgicznego. Co najmniej 50% chorych operowanych przyjmuje leki na stałe, co sprawia, że konieczność decyzji o kontynuowaniu lub odstawieniu dotychczasowej farmakoterapii dotyczy większości pacjentów kwalifikowanych do zabiegu. Rosnąca w populacji chirurgicznej liczba osób w podeszłym wieku z wielochorobowością, a co za tym idzie – przyjmujących jednoczasowo wiele leków z różnych grup, dodatkowo komplikuje planowanie perioperacyjnego postępowania farmakologicznego i wymaga zindywidualizowanego podejścia.
Współczesna diabetologia przechodzi poważną przemianę, odchodząc od modelu reaktywnego na rzecz proaktywnej, zintegrowanej opieki nad pacjentem. W centrum tej zmiany znajduje się model opieki koordynowanej w POZ, który pozwala na holistyczne zarządzanie cukrzycą typu 2 – chorobą, która rzadko występuje w izolacji. Dzięki współpracy lekarza, pielęgniarki, dietetyka i koordynatora, możliwe jest nie tylko osiągnięcie celów glikemicznych, ale przede wszystkim redukcja ryzyka sercowo-naczyniowego i poprawa jakości życia pacjentów.
Zakażenia układu moczowego występują u mniej więcej 24% osób w wieku podeszłym. Częściej stwierdza się je u kobiet, pensjonariuszy placówek opieki długoterminowej, pacjentów obciążonych charakterystyczną dla tej grupy wiekowej wielochorobowością i poddawanych cewnikowaniu [1].
Artykuł porusza problematykę wpływu nowotworów przewodu pokarmowego na stan odżywienia pacjentów oraz sposób zapobiegania niedożywieniu. Autorka wskazuje, że choroby nowotworowe, takie jak rak jelita grubego czy trzustki, prowadzą do poważnych zaburzeń trawienia i wchłaniania, co skutkuje utratą masy ciała, apatią oraz kacheksją nowotworową. W artykule omówiono znaczenie wczesnej diagnozy stanu odżywienia i wprowadzenia odpowiednich interwencji żywieniowych, takich jak dieta wysokokaloryczna i białkowa, suplementacja kwasami omega-3 czy żywienie dojelitowe. Właściwe leczenie żywieniowe, według zaleceń ESPEN, poprawia efektywność leczenia onkologicznego i rokowania pacjentów.
Starzenie się organizmu jest zjawiskiem nieodwracalnym, ale jakość życia osób starszych zależy m.in. od diety, która pełni istotną rolę w profilaktyce i minimalizowaniu skutków chorób często postępujących z wiekiem: sarkopenii, osteoporozy, uchyłkowatości jelita grubego i chorób o podłożu zapalnym. Odpowiednio zbilansowana, zarówno pod względem ilościowym, jak i jakościowym, dieta współdecyduje o zachowaniu dobrej sprawności fizycznej i umysłowej. Ze względu na systematyczny wzrost liczebności seniorów tematy związane z żywieniem osób starszych powinny stać się ważnym punktem w dyskursie o możliwościach jak najdłuższego utrzymania zdrowia.
Zakażenie rany pooperacyjnej po cesarskim cięciu stanowi istotny problem kliniczny, wpływający zarówno na przebieg gojenia, jak i na komfort i bezpieczeństwo pacjentki w okresie połogowym. W przypadku zakażeń mieszanych, do których należy połączenie bakterii Escherichia coli oraz Enterococcus faecalis, istotne znaczenie ma wdrożenie terapii ukierunkowanej na wspomaganie procesu regeneracji tkanki. Jednym z rozwiązań nowoczesnej medycyny jest stosowanie autologicznych opatrunków opartych na fibrynie – materiale biologicznym pacjentki. Sprzyja ona procesowi gojenia, ogranicza ryzyko reakcji immunologicznych i wspiera proces odbudowy struktur skórnych.
Choroba Alzheimera jest ogromnym wyzwaniem zarówno dla cierpiącej na nią osoby, jak i dla jej bliskich. Zmiana postrzegania otaczającego świata i osób znajdujących się wokół, zapominanie, nieradzenie sobie nawet z prostymi czynnościami są dla chorego trudne do zrozumienia i zaakceptowania. Podobnie jak dla opiekunów, którzy muszą się mierzyć z tym, że ich bliski nagle staje się kimś innym i nie ma na to wpływu. Pielęgniarka ma być wsparciem w chorobie nie tylko dla pacjenta, lecz także dla jego bliskich. Powinna dbać o komfort i bezpieczeństwo chorego, służyć opiekunom pomocą i radą, jak można rozwiązać problemy, które pojawiają się wraz z rozwojem choroby, zwłaszcza jeżeli rodzina decyduje się na opiekę nad pacjentem w domu.
Do leczenia ran można zastosować wiele różnorodnych metod. Niektóre z nich są mało znane, a nawet kontrowersyjne, jak np. hirudoterapia i larwoterapia. W celu potwierdzenia skuteczności obu tych metod w leczeniu ran w artykule zostaną zaprezentowane zdjęcia dokumentujące efekty terapii, z uwzględnieniem przypadków z własnej praktyki pielęgniarskiej.
Dieta i styl życia są niezwykle ważne dla utrzymania zdrowia we wszystkich grupach wiekowych, ale dla zdrowego procesu starzenia się mają szczególne znaczenie. Obserwuje się bezpośredni związek między nawykami żywieniowymi a stanem zdrowia i śmiertelnością. Późna dorosłość jest nazywana okresem krytycznym dla prawidłowego żywienia, ponieważ na tym etapie życia częściej pojawiają się choroby przewlekłe, a konsekwencje zmiany diety są szybciej zauważalne. Nieswoista choroba zapalna jelit (NChZJ) jest dużym problemem zdrowotnym, a jego skala wciąż rośnie.
Starzenie się organizmu jest zjawiskiem nieodwracalnym, ale jakość życia osób starszych zależy m.in. od diety, która pełni istotną rolę w profilaktyce i minimalizowaniu skutków chorób często postępujących z wiekiem: sarkopenii, osteoporozy, uchyłkowatości jelita grubego i chorób o podłożu zapalnym. Odpowiednio zbilansowana, zarówno pod względem ilościowym, jak i jakościowym, dieta współdecyduje o zachowaniu dobrej sprawności fizycznej i umysłowej. Ze względu na systematyczny wzrost liczebności seniorów tematy związane z żywieniem osób starszych powinny stać się ważnym punktem w dyskursie o możliwościach jak najdłuższego utrzymania zdrowia.